Een alcoholist in het wild – WMEE training 3


voor-de-klas-webAls ik voorlichting geef, start ik vaak met met: ‘En hoe vinden jullie dat nu, om een alcoholist in het wild te ontmoeten?’ Meestal breekt dat het ijs. Daarnaast schrijf ik altijd een telefoonnummer voor naasten van… en een websiteadres op het bord waar meer informatie vergaard kan worden. Dat is voor luisteraars waar ik al te dichtbij kom met mijn verhaal en die (nog) niet verder durven vragen.

Eigen draai

In-den-beginne van voorlichting geven, ging ik alleen mee om te luisteren en te kijken hoe anderen dat deden en vulde ik eens wat aan. Later heb ik er mijn eigen draai aan gegeven, te beginnen met een ‘alcoholist in het wild te ontmoeten’.

Uit de kast komen

Vanwege ook mijn moeten wennen om ‘uit de kast te komen’, las ik in het verleden mijn verhaal voor. Tegenwoordig doe ik het wat meer los uit de hand, met alleen wat trefwoorden. En toch heb ik mijn uitgeschreven verhaal altijd bij me, voor als ik opeens door de ‘zenuwen’ bevangen wordt. Gewoon voor de zekerheid.

Energie

Door (af-en-toe) voorlichting te geven hoop ik te bereiken dat luisteraars na gaan denken. En ook mensen die -al dan niet zijdelings- met een verslaving te maken hebben, weten dat er hulp is. Dat ze er niet alleen voor hoeven staan. Er lopen meer mensen op deze aardbol met hetzelfde probleem. Daarnaast -ook niet geheel onbelangrijk- krijg ik er zelf energie van om mijn verhaal te vertellen. En ik vind het belangrijk om te vertellen dat niemand die met gebruik begint, denkt:  ‘Kom laat ik eens gaan gebruiken, want ik wil verslaafd worden’. En daarmee hoop ik het stigma wat te kunnen verlagen wat rond verslavingen hangt.

Emotioneel

Soms word ik ook wel emotioneel van mijn eigen verhaal. Niet dat ik sta te brullen, maar wel dat mijn keel wat dichtgeknepen wordt. Bij het ‘vogeltje’. Dat gaat ongeveer zo: Zolang ik een drinkend alcoholist was, was ik een vogeltje in een kooitje met afknipte vleugeltjes. Eenmaal gestopt met drinken, gingen mijn vleugeltjes groeien en wist ik het slotje van het kooitje open te krijgen. En na een tijdje fladderen, en leren vliegen, ben ik uitgevlogen.

Delen met anderen

Als ik dat deel vertel, zie ik in een stroomversnelling hoe mijn leven was ten tijde van mijn drinken en hoe het nu met me gaat. Ja…soms knijpt mijn keel dan een beetje dicht, zo blij als ik ben dat ik niet meer drink en dat wil ik graag delen met anderen.

Vragen

Vragen die vaak gesteld worden door een groep luisteraars: Wanneer ben je een alcoholist? Wat kun je doen als iemand in je omgeving…? Heb je drank in huis? Ga je nog naar de kroeg? Je drinkt al lang niet meer, blijf je dan alcoholist?

Feedback

Wat ik jammer vind, is dat ik weinig feedback krijg. Wat kan beter? Organisators doen vaak erg hun best me binnen te halen. Ik geef vooraf ook altijd aan dat ik eerlijke feedback wil, omdat ik daar alleen maar van kan leren. Het lijkt wel als ze eenmaal aan de verwachtingen van het thema voldaan hebben, voor hen de kous af is.

Zelf vragen

Schrijvende voort bedenk ik me nu, dat ik de feedback niet van de organisators moet laten afhangen. Ik kan na afloop van mijn voorlichting natuurlijk ook ZELF aan de deelnemers vragen wat ze ervan vonden en wat beter zou kunnen, of wat ze meer aan zou spreken. Zit ik mezelf al schrijvende, van ideeën te voorzien, hoe ik  het anders kan doen ;-).

Tot zo ver mijn ervaringsverhaal als ik eens voorlichting geef.

Anja


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 gedachten over “Een alcoholist in het wild – WMEE training

  • Stephan Vries

    Hallo Anja, tja ik kan alleen maar als feedback geven dat ik dit een fijn geschreven en invoelbaar vehaal vind. De gedachte “dit kan beter” kwam in het geheel niet bij me op toen ik het las. Welbedankt, Stephan

  • Ronald Touw

    Hoi Anja, een mooi en inspirerend verhaal! Ik snap dat je behoefte hebt aan feedback, ik vind het sowieso moedig van je, je zo open op te stellen en mensen te laten meekijken in jouw manier van kijken naar belangrijke en voor veel mensen herkendbare processen in het leven.

    Groetjes Ronald