Ervaring heeft me doen beseffen hoe sterk ik ben


Dreiging van binnenuit en van buitenaf

strandvogelEen paar maanden geleden vertelde een vriend me dat hij het leven zo zwaar vond dat hij niet wist hoe hij het moest verdragen. Aansluitend vroeg hij me: “heb jij dat wel eens?” Er zijn momenten dat ik intense innerlijke pijn voel. Dat is zo en dat herken ik. Levend met een stemmingsstoornis heb ik periodes gekend dat ik alleen maar kon denken aan ‘niet meer leven’.

Ik kon dus invoelen waar hij zat en hoe erg dat was voor hem. Wat ik verder heb ervaren, is dat het dieper kan gaan dan dat. Als de dreiging niet alleen van binnenuit mijzelf komt, maar heel beangstigend nog oncontroleerbaarder van buitenaf. In mijn geval van een partner.

Ex was gevaarlijk ziek

Mijn ex was ernstig ziek, gevaarlijk ziek. Wij hadden een leven samen, een huis, een lieve hond, ‘gelukkig’ geen kinderen. In de laatste jaren dat we samen waren, werd zijn gedrag steeds extremer en gevaarlijker. Achteraf heb ik begrepen dat hij leed aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis en ik was zijn narcistische bezit geworden. Ik werd door hem aangesproken op verantwoordelijkheden die van het een op het andere moment in zijn hoofd konden veranderen.

Daarop werd ik vernederd, gemanipuleerd, emotioneel mishandeld. Iemand met deze stoornis kan de persoon die hij is, niet volledig accepteren, dus ziet en toont hij alleen de kanten van zichzelf die hij goed vindt. Hij perfectioneert zichzelf en schuift automatisch de blaam voor alles wat verkeerd is in zijn ogen in de schoenen van anderen. Vooral het laatste half jaar was ik de belangrijkste ander.

Ik kreeg opdrachten

Niets kon ik goed doen. Hij heeft een paar keer bijna de auto ergens tegenaan laten crashen. Ik mocht niet reageren, anders werd ik gestraft. Buitenshuis mocht ik niets vertellen over hem of over hoe onze relatie eraan toe was. Ik kreeg opdrachten om briefjes te schrijven wat ik in bepaalde gevallen tegen mensen zou zeggen. Dan ging hij me overhoren. Hij wilde ook een andere partner erbij, want ik was niet veilig voor hem om emotioneel intiem mee te zijn.

Zij zou dan de kinderen met hem krijgen die ik niet kon krijgen en daar mocht ik voor zorgen. Een paar keer moest ik bij het bezoek van een vrouw naar boven en dan wachten tot ik weer geroepen werd. Zij voelde zich volgens hem ongemakkelijk bij mijn aanwezigheid. Op een avond dat ik weer boven zat, besloot ik dat ik hem moest verlaten. Maar ik had nog iets nodig, een bewijs, een teken, een laatste druppel.

De bom barstte

Toen ik jaren eerder al besefte dat de relatie het mogelijk niet zou redden, begon ik plannen te maken om ooit weg te kunnen gaan. Ik haalde hem ertoe over om ons gezamenlijk in te schrijven voor een huurwoning voor als hij afgekeurd werd en ons inkomen lager zou worden. We zijn geleidelijk ingeschreven voor meerdere regio’s en daartussen zat de regio Den Haag waar ik naar terug wilde.

Op een dag dat hij weg was, scande ik alle belangrijke papieren en stuurde ze naar een nieuw aangemaakt e-mailadres. Ik belde mijn moeder om de inloggegevens door te geven en terwijl zij aan het printen was, heb ik alle sporen van de computer gewist. In februari 2010 kwam het moment dat de bom barstte. Ik kwam voor mezelf op na een goed gesprek met een vriendin waarin ik eindelijk onder ogen zag dat ik werd mishandeld.

Dit was niet de persoon die ik wilde zijn

Mijn vriend en ik kregen vreselijke ruzie en ik was degene die de eerste lichamelijke klappen uitdeelde. Daar schrok ik heel erg van. Dit was niet de persoon die ik wilde zijn. De volgende dag had ik mijn tassen ingepakt en hij probeerde me nog over te halen om te blijven. We hadden toch ook heel mooie dingen samen meegemaakt. Daar had hij gelijk in. Anders had ik het nooit zo lang volgehouden.

Ik ga

Maar toen hij vroeg wat ik zou doen, zei ik: “Ik ga.” De man die zich al die tijd had opgeblazen om me te overheersen, kromp in elkaar. Ik pakte de tassen en ging. Eenmaal buiten voelde het of ik kilo’s lichter was. Die dag viel de laatste sneeuw van het seizoen. Onderweg naar Den Haag ging de zon schijnen. Ik kon terecht bij mijn ouders tot ik een woning had voor mezelf, vier weken later.

Het moment dat ik vertrok, vond ik mijn kracht. Ik vloog weg uit een kooi die zo klein was geworden dat ik niet meer kon ademhalen, dat ik niet meer kon bestaan. En ineens lag de wereld en een heel nieuw leven voor me open. Depressies zijn nooit meer zo diep geweest. Ik ken pijn, onbeschrijflijke pijn, nog steeds. Maar ik kan ademhalen, er is ruimte, voor de pijn en voor geluk.

Herstellen doe je Zelf

Mijn energie gebruik ik in vrijwilligerswerk. De cliëntenraad, Pink Donut, sparren bij de Ambassade van de Activering, redactiewerk voor de ADHD Glossy Suzan!i Het mooiste vind ik het begeleiden van de cursussen Herstellen doe je Zelf. Samen met een groep mensen de verbondenheid voeden en voelen. Het verdriet en de humor, de hoop, de kracht en blijdschap in mijn lotgenoten. Het zijn niet de mensen die groeien, het is hun besef van alles wat zij zijn en kunnen zijn, dat groeit.

Omstandigheden kun je alleen veranderen als je er anders naar kijkt. Ik ben mijn ex dankbaar voor de ervaring. Hij heeft me geleerd om te luisteren en om mijn excuses aan te bieden. Ik moest mijn hoofd buigen om te kunnen overleven. De ervaring met hem heeft me doen beseffen hoe sterk ik ben, hoe buigzaam, hoe taai.

Ik ben gewoon een mens

Ik heb mijn negatieve eigenschappen leren accepteren, het positieve ervan leren zien. Ik ben een kluns, clown, verstrooide professor, huilebalk, luilak, druktemaker, kletskous, maak wilde plannen die ik nooit uitvoer, vergeet veel en loop steeds naar van alles te zoeken, ben kwetsbaar, overgevoelig, ongevoelig, bot, manipulatief, impulsief. Kortom, ik ben gewoon een mens.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *